in the name of god

دسته بندی ها

تبلیغات و حمایت ها

0

0

61

۲۱ تیر ۱۳۹۷

پاسخی به شبهات جناب سها

پاسخی به شبهات جناب سها در مورد قرآن

تولید شده در سایت ندای شیعه

پاسخی به شبهات جناب سها

 

سؤال:

از اشکالات «سها» به قرآن این است که: اسم «إنَّ» باید منصوب باشد ولی در سوره‌ی طه، این قاعده رعایت نشده است. لطفاً توضیح دهید.

 

پاسخ:

نکته‌ی اول: برای رسیدن به پاسخ، آیه‌ی شریفه تقدیم حضور می‌گردد:

«قالُوا إِنْ هذانِ لَساحِرانِ‏ يُريدانِ أَنْ يُخْرِجاكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِما وَ يَذْهَبا بِطَريقَتِكُمُ الْمُثْلى‏»؛ (طه/63)

گفتند: «اين دو (نفر) مسلّماً ساحرند! مى‏خواهند با سحرشان شما را از سرزمينتان بيرون كنند و راه و رسم نمونه شما را از بين ببرند»

ترکیب «إِنْ»: از حروف مشبهة بالفعل هذان: اسم إن (باید منصوب باشد-طبق نظر مستشکل- ولی اینجا مرفوع است) لساحران: خبر إن

 

نکته‌ی دوم: ایشان دستور زبان عرب را اصل گرفته و قرآن را بر آن عرضه کرده است درحالیکه قرآن قبل از پیدایش دستور زبان عربی یعنی دانش «نحو» وجود داشته است پس حتی اگر کسی به قرآن و اعجاز آن اعتقاد نداشته باشد باید بر اساس عرف علمی در ادبیات، قرآن را اصل قرار دهد و اگر اسم «انّ» به دو صورت به کار رفت قاعده‌ی دستور زبانی در نحو عربی «اسم انّ منصوب است» را تجدید نظر کند و موافق قرآن بازسازی کند نه اینکه قرآن را غلط معرفی کند.

 

نکته‌ی سوم: اگر قرآن برخلاف ادبیات رایج عرب صدر اسلام سخن گفته بود حتماً مخالفان اسلام (به ‌ویژه مشرکان عرب که سر جنگ، با پیامبر صلوات‌ الله ‌علیه و آله و قرآن داشتند) اعتراض می‌کردند و غلط بودن آیات را به رخ می‌کشیدند درحالیکه چنین مخالفت‌های علمی در تاریخ ثبت‌ نشده است. پس چگونه دکتر سها این مطالب قرآن را غلط معرفی می‌کند و بر اساس آن قضاوت می‌کند که قرآن کار خدا نیست.

 

نکته‌ی چهارم: اگر مستشکل نیم ‌نگاهی به کتاب‌های معتبر ادبیات عرب می‌داشت، هیچ‌گاه اجازه‌ی طرح این مطلب را به خود نمی‌داد.

سیوطی در «البهجة المرضیه» که شرح «ألفیه ابن مالک» هست آورده است:

«خففت ان المكسوره فقل العمل و كثر الالغاء»؛

البهجة المرضیه، سیوطی، ص 170

«إنَّ مخفف می‌شود -تشدید آن می‌افتد- و عمل آن کم می‌شود و عمل نمی‌کند-نصب به اسم نمی‌دهد-»

در آیه‌ی شریفه‌ی سوره‌ی طه «إنَّ» مخفف شده است و لذا عمل‌ نکرده است و این مطابق با قواعد نحوی است.

 

نتیجه اینکه: این آیه‌ی شریفه هیچ مغایرتی با قواعد نحوی نداشته و بی اطلاعی طراح مطلب ثابت می‌شود.

 

استاد جواد حیدری

 

0
ديدگاه