in the name of god

دسته بندی ها

تبلیغات و حمایت ها

0

0

288

۰۶ آبان ۱۳۹۶

وقتی عمر بن الخطاب همسرش را دشمن خدا و ابزاری برای هوسرانی می داند

نظرخلیفه دوم در مورد همسرش

تولید شده در سایت ندای شیعه

وقتی عمر بن الخطاب همسرش را دشمن خدا و ابزاری برای هوسرانی می داند !

یکی از ویژگی های اخلاقی مذموم که برای عمر بن الخطاب ثبت شده و علمای مخالفین نیز در کتب خود به آن اشاره کرده اند ، بدرفتاری و تندخویی عمر بن الخطاب با زنان بوده است. این بدرفتاری تا حدی بوده که عمر بن الخطاب حتی نسبت به همسر خود نیز با الفاظ تندی صحبت کرده و مطالب ناپسندی را بیان کرده و یا اعمال ناپسندی را انجام داده است.

به عنوان نمونه ابن شبه ی نمیری با سند معتبر نقل می کند :

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِیلَ، قَالَ: حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَهَ، قَالَ: حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ هِلَالِ بْنِ أُمَیَّهَ ..... قَالَ: فَانْدَسَّ إِلَى امْرَأَهِ عُمَرَ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهَا وَکَانَ بَیْنَهُ وَبَیْنَهَا قَرَابَهٌ، فَقَالَ: سَلِی أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ فِیمَ وَجَدَ عَلَیَّ؟ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَیْهَا قَالَتْ: یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ فِیمَ وَجَدْتَ عَلَى عِیَاضٍ؟ قَالَ: یَا عَدُوَّهَ اللَّهِ، وَفِیمَ أَنْتِ وَهَذَا، وَمَتَى کُنْتِ تَدْخُلِینَ بَیْنِی وَبَیْنَ الْمُسْلِمِینَ؟ إِنَّمَا أَنْتِ لُعْبَهٌ یُلْعَبُ بِکِ، ثُمَّ تُتْرَکِینَ .....

تاریخ المدینه لابن شبه،ج۳،ص۳۴ ط دار العلیان

او (عیاض) پیش زن عمر رفت و بین او زن عمر قرابت (نزدیکی و آشنایی فامیلی) بود و گفت : از او (عمر) بپرس که چرا بر من غضب کرد ؟ هنگامی که عمر بر زنش داخل شد، زنش به او گفت : ای امیر المومنین، برای چه از عیاض عصبانی و غضبناک شدی ؟ عمر به زنش گفت : ای دشمن خدا، تو را چه به این شخص ؟ تو کِی در امور بین من و مسلمین دخالت کرده ای ؟ یک وسیله ی بازی (لعبه) هستی که با تو بازی می شود و سپس رها می شوی .....

ملاحظه می کنید که عمر بن الخطاب در دو مورد به همسر خودش اهانت می کند !

الف) زنش را دشمن خدا می داند و با لفظ " عدوه الله " وی را خطاب می کند !

ب) زنش را تنها وسیله ی اطفاء شهوت می داند و می گوید تو فقط برای بازی کردن هستی (لعبه) که پس از آن هم رها می شوی !

صحت سند روایت :

سند این روایت معتبر است.

موسى بن إسماعیل المنقرى ، مولاهم ، أبو سلمه التبوذکى البصرى

روى له :  خ م د ت س ق  (البخاری - مسلم - أبو داود - الترمذی - النسائی - ابن ماجه)

التَّبُوْذَکِیُّ أَبُو سَلَمَهَ مُوْسَى بنُ إِسْمَاعِیْلَ : الحَافِظُ، الإِمَامُ، الحُجَّهُ، شَیْخُ الإِسْلاَمِ، أَبُو سَلَمَهَ مُوْسَى بنُ إِسْمَاعِیْلَ المِنْقَرِیُّ مَوْلاَهُمْ، البَصْرِیُّ، التَّبُوْذَکِیُّ.

سیر اعلام النبلاء،ج۱۰،ص۳۶۰و۳۶۱ ط موسسه الرساله

وَقَالَ أَبُو حَاتِمٍ: سَمِعْتُ أَبَا الوَلِیْدِ الطَّیَالِسِیَّ یَقُوْلُ: مُوْسَى بنُ إِسْمَاعِیْلَ: ثِقَهٌ، صَدُوْقٌ.

سیر اعلام النبلاء،ج۱۰،ص۳۶۲ ط موسسه الرساله

حماد بن سلمه بن دینار البصرى ، أبو سلمه بن أبى صخره ، مولى ربیعه بن مالک بن حنظله من بنى تمیم

روى له :  خت م د ت س ق  (البخاری تعلیقا - مسلم - أبو داود - الترمذی - النسائی - ابن ماجه)

حَمَّادُ بنُ سَلَمَهَ بنِ دِیْنَارٍ البَصْرِیُّ : الإِمَامُ، القُدْوَهُ، شَیْخُ الإِسْلاَمِ، أَبُو سَلَمَهَ البَصْرِیُّ، النَّحْوِیُّ، البَزَّازُ، الخِرَقِیُّ، البَطَائِنِیُّ، مَوْلَى آلِ رَبِیْعَهَ بنِ مَالِکٍ، وَابْنِ أُخْتِ حُمَیْدٍ الطَّوِیْلِ.

سیر اعلام النبلاء،ج۷،ص۴۴۴ ط موسسه الرساله

وَرَوَى: أَحْمَدُ بنُ زُهَیْرٍ، عَنْ یَحْیَى، قَالَ : إِذَا رَأَیتَ إِنْسَاناً یَقَعُ فِی عِکْرِمَهَ وَحَمَّادِ بنِ سَلَمَهَ، فَاتَّهِمْهُ عَلَى الإِسْلاَمِ.

سیر اعلام النبلاء،ج۷،ص۴۴۷ ط موسسه الرساله

وقال ابن معین: هو أعلم الناس بثابت.

میزان الاعتدال،ج۱،ص۵۹۰ ط دار المعرفه

یحیی بن معین گفته است : او (حماد بن سلمه) اعلم مردم به ثابت است. [دقت کنید که در این روایت نیز حماد بن سلمه داستان را از ثابت نقل کرده است]

ثابت بن أسلم البنانى ، أبو محمد البصرى

روى له :  خ م د ت س ق  (البخاری - مسلم - أبو داود - الترمذی - النسائی - ابن ماجه)

ثَابِتُ بنُ أَسْلَمَ أَبُو مُحَمَّدٍ البُنَانِیُّ : الإِمَامُ، القُدْوَهُ، شَیْخُ الإِسْلاَمِ، أَبُو مُحَمَّدٍ البُنَانِیُّ مَوْلاَهُم، البَصْرِیُّ.

سیر اعلام النبلاء،ج۵،ص۲۲۰ ط موسسه الرساله

قَالَ أَبُو طَالِبٍ: سَأَلْتُ أَحْمَدَ بنَ حَنْبَلٍ عَنْ ثَابِتٍ وَقَتَادَهَ، فَقَالَ : ثَابِتٌ تَثَبَّتَ فِی الحَدِیْثِ، وَکَانَ یَقُصُّ، وَقَتَادَهُ کَانَ یَقُصُّ، وَکَانَ أَذْکَرَ، وَکَانَ مُحَدِّثاً، مِنَ الثِّقَاتِ المَأْمُوْنِیْنَ، صَحِیْحَ الحَدِیْثِ. وَقَالَ أَحْمَدُ العِجْلِیُّ: ثِقَهٌ، رَجُلٌ صَالِحٌ. وَقَالَ النَّسَائِیُّ: ثِقَهٌ. وَقَالَ أَبُو حَاتِمٍ الرَّازِیُّ: أَثْبَتُ أَصْحَابِ أَنَسِ بنِ مَالِکٍ: الزُّهْرِیُّ، ثُمَّ ثَابِتٌ، ثُمَّ قَتَادَهُ.

سیر اعلام النبلاء،ج۵،ص۲۲۱و۲۲۲ ط موسسه الرساله

هلال بْن أمیه الأَنْصَارِیّ الواقفی : من بنی واقف. شهد بدرا، وَهُوَ أحد الثلاثه الذین تخلفوا عَنْ غزوه تبوک، فنزل فیهم القرآن- قوله عز وجل : وَعَلَى الثَّلاثَهِ الَّذِینَ خُلِّفُوا ... ۹: ۱۱۸ الآیه.

الاستیعاب فی معرفه الأصحاب،ج۴،ص۱۵۴۲ ط دار الجیل

کذب و تدلیس وبسایت اسلام وب :

وبسایت اسلام وب در تدلیسی آشکار و به منظور فرار به جلو، در پاسخ به افتای یکی از مخاطبان سایت که در مورد صحت این روایت سوال کرده، قصد دارد تا این روایت را بدون سند و ضعیف و جعلی جلوه دهد و می نویسد :

فإن الأثر الذی ذکرته فی کتاب مختصر منهاج القاصدین لابن قدامه اختصره من کتاب منهاج القاصدین لابن الجوزی الذی اختصره من کتاب  إحیاء علوم الدین لأبی حامد الغزالی، وهو کتاب ملیء بالآثار والأحادیث الضعیفه والموضوعه، وقد خرج أحادیثه الحافظ العراقی ولکنه ترک بعض الآثار والأحادیث بدون تعلیق ومنها هذا الأثر، وغالب الظن أنه لم یجد له إسناداً یحکم علیه، وکذلک لم یعلق علیه الشیخ شعیب الأرناؤوط فی تعلیقه على مختصر منهاج القاصدین. ولم نقف له على إسناد یمکننا من الحکم علیه.

http://fatwa.islamweb.net/fatwa/index.php?page=showfatwa&lang=A&Id=54446&Option=FatwaId

اثری که ذکر کردی از کتاب مختصر منهاج القاصدین ابن قدامه است که از کتاب منهاج القاصدین ابن الجوزی مختصر کرده و ابن الجوزی از کتاب احیاء علوم الدین غزالی مختصر کرده و این کتاب ،  کتابی است که از آثار و احادیث ضعیف و جعلی پر شده است و حافظ عراقی احادیثش را تخریج کرده اما بعضی از آثار و احادیث را بدون تعلیق رها کرده و این اثر نیز از آن جمله است و گمان غالب آن است که سندی برای آن پیدا نکرده که بر آن حکم کند و همچنین شیخ شعیب الارنووط در تعلیقش بر مختصر منهاج القاصدین بر آن تعلیق نزده است و ما به سندی که برای ما امکان حکم بر خبر را ممکن سازد پیدا نکردیم.

0
ديدگاه