in the name of god

دسته بندی ها

تبلیغات و حمایت ها

0

0

221

۳۰ تیر ۱۳۹۶

مقایسه ی غیرت حضرت ابراهیم(ع) در کتب شیعه و سنّی؛پیامبری که زن خود را برای زنا می فرستد(العیاذ بالله)!!(پاسخ به شبکه ی ماهواره ای دزدان دریایی)

مدّتیست که نواصب در پاسخ به استدلال زیبا و محکم اساتید محترم ما(حضرت استاد ابوالقاسمی حفظه الله) در شبکه ی جهانی ولایت ، در مورد توهین زشت کتب اهل سنّت به حضرت ابراهیم(ع) ، کلیپی را نشر داده اند و مدّعی شده اند که در کتب شیعه نیز همین مطلب وارد شده است.در این نوشتار ، قصد وارد نمودن ضربات حیدری دیگری بر پیکره ی دشمنان انبیای الهی و دشمنان غیرت حضرت ابراهیم(ع) را داریم.

تولید شده در سایت ندای شیعه

مدّتیست که نواصب در پاسخ به استدلال زیبا و محکم اساتید محترم ما(حضرت استاد ابوالقاسمی حفظه الله) در شبکه ی جهانی ولایت ، در مورد توهین زشت کتب اهل سنّت به حضرت ابراهیم(ع) ، کلیپی را نشر داده اند و مدّعی شده اند که در کتب شیعه نیز همین مطلب وارد شده است.در این نوشتار ، قصد وارد نمودن ضربات حیدری دیگری بر پیکره ی دشمنان انبیای الهی و دشمنان غیرت حضرت ابراهیم(ع) را داریم.

قسمت نخست ( متن کامل روایت از کتب شیعه و سنّی):

در این قسمت برای شروع ، متن روایت از کتب شیعه و سنّی را مطرح خواهیم نمود تا باب استدلال و تو دهنی به نواصب را با خواندن متن هر دو روایت باز کنیم.

روایت در صحیح بخاری:

بَابُ إِذَا اسْتُكْرِهَتِ المَرْأَةُ عَلَى الزِّنَا فَلاَ حَدَّ عَلَيْهَا

6950 - حَدَّثَنَا أَبُو اليَمَانِ، حَدَّثَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " هَاجَرَ إِبْرَاهِيمُ بِسَارَةَ، دَخَلَ بِهَا قَرْيَةً فِيهَا مَلِكٌ مِنَ المُلُوكِ، أَوْ جَبَّارٌ مِنَ الجَبَابِرَةِ، فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ: أَنْ أَرْسِلْ إِلَيَّ بِهَا، فَأَرْسَلَ بِهَا، فَقَامَ إِلَيْهَا، فَقَامَتْ تَوَضَّأُ وَتُصَلِّي، فَقَالَتْ: اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتُ آمَنْتُ بِكَ وَبِرَسُولِكَ، فَلاَ تُسَلِّطْ عَلَيَّ الكَافِرَ، فَغُطَّ حَتَّى رَكَضَ بِرِجْلِهِ "

صحیح البخاری ص 1720 ح6950 ط دار ابن کثیر

باب:اگر زنی به زنا کردن مجبور شود ، حد نمی خورد.

پیامبر می فرماید:ابراهیم با ساره مهاجرت کرد و به شهری رسید که پادشاهی از پادشاهان یا ستمگری از ستمگران در آن حکومت می کرد ، پس او قاصدی را بسوی حضرت ابراهیم فرستاد و گفت همسرت را همراه من بفرست.حضرت ابراهیم نیز ساره را فرستاد ، آن پادشاه به سوی ساره به پا خاست و ساره ایستاد و وضو گرفت و نماز خواند و گفت: خداوندا ، اگر من به تو و رسولت ایمان آوردم ، پس این کافر را بر من چیره مگردان ، بنابراین پادشاه دچار تشنج شد و تا آنکه پایش لرزید.

و در جای دیگر در صحیح بخاری آمده است که:

حَدَّثنا مُحَمَّدُ بْنُ مَحْبُوبٍ، حَدَّثنا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، قَالَ: لَمْ يَكْذِبْ إِبْرَاهِيمُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلاَّ ثَلاَثَ كَذَبَاتٍ، ثِنْتَيْنِ مِنْهُنَّ فِي ذَاتِ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ، قَوْلُهُ: {إِنِّي سَقِيمٌ}، وَقَوْلُهُ: {بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا}، وَقَالَ: بَيْنَا هُوَ ذَاتَ يَوْمٍ وَسَارَةُ، إِذْ أَتَى عَلَى جَبَّارٍ مِنَ الجَبَابِرَةِ، فَقِيلَ لَهُ: إِنَّ هَاهُنَا رَجُلاً مَعَهُ امْرَأَةٌ مِنْ أَحْسَنِ النَّاسِ، فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ، فَسَأَلَهُ عَنْهَا، فَقَالَ: مَنْ هَذِهِ؟ قَالَ: أُخْتِي، فَأَتَى سَارَةَ، قَالَ: يَا سَارَةُ، لَيْسَ عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ مُؤْمِنٌ غَيْرِي وَغَيْرَكِ، وَإِنَّ هَذَا سَأَلَنِي عَنْكِ، فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّكِ أُخْتِي، فَلاَ تُكَذِّبِينِي، فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا، فَلَمَّا دَخَلَتْ عَلَيْهِ ذَهَبَ يَتَنَاوَلُهَا بِيَدِهِ، فَأُخِذَ، فَقَالَ: ادْعِي اللهَ لِي، وَلاَ أَضُرُّكِ، فَدَعَتِ اللهَ، فَأُطْلِقَ، ثُمَّ تَنَاوَلَهَا الثَّانِيَةَ، فَأُخِذَ مِثْلَهَا أَوْ أَشَدَّ، فَقَالَ: ادْعِي اللهَ لِي، وَلاَ أَضُرُّكِ، فَدَعَتْ، فَأُطْلِقَ، فَدَعَا بَعْضَ حَجَبَتِهِ، فَقَالَ: إِنَّكُمْ لَمْ تَأْتُونِي بِإِنْسَانٍ، إِنَّمَا أَتَيْتُمُونِي بِشَيْطَانٍ، فَأَخْدَمَهَا هَاجَرَ، فَأَتَتْهُ وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي، فَأَوْمَأَ بِيَدِهِ: مَهْيَمْ، قَالَتْ: رَدَّ اللهُ كَيْدَ الكَافِرِ، أَوِ الفَاجِرِ فِي نَحْرِهِ، وَأَخْدَمَ هَاجَرَ، قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ: تِلْكَ أُمُّكُمْ يَا بَنِي مَاءِ السَّمَاءِ.

صحیح البخاری ص826 و 827 ح3358 ط دار ابن کثیر

حضرت ابراهیم به جز سه بار ، دروغ نگفته است ، از این سه دروغ دوتای آنها را به امر خداوند گفته است ، که فرموده است:همانا من بیمارم ، و فرموده ی خدا که فرمود : بلکه کرده است این را آن بزرگ ایشان.و در حالیکه ابراهیم و ساره روزی در حال رفتن بودند از قلمروی ظالمی که یکی از حاکمان ظالم بود می گذشتند.به آن ظالم گفته شد:که در اینجا مردی با زنی آمده است که زیباترین زنان است.آن ظالم قاصدی نزد ابراهیم فرستاد تا درباره ی آن زن از وی سوال بپرسد.وی گفت این زن کیست؟ابراهیم نزد ساره آمد و گفت ای ساره ، روی زمین به جز من و تو مسلمانی نیست، و همانا این قاصد از من سوال کرد و اورا گفتم که تو خواهر منی.پس مرا دروغگو نکنی.آن ظالم ، به دنبال ساره فرستاد ، وقتی ساره نزد وی رفت ، آن ظالم بر وی دست دراز کرد،دستش بازداشته شد و عاجز ماند.وی به ساره گفت : در حق من به خداوند دعا کن و به تو زیان نمیرسانم.وی خداوند را دعا کرد و دست وی گشاده شد و بهبود یافت ، وی بار دوم کوشید که ساره را بگیرد که باز هم از وی بازداشته شد و حتی بدتر از دفعه ی قبل شد.وی به ساره گفت:در حق من دعا کن و به تو زیانی نمی رسانم.ساره به خداوند دعا کرد و دست وی گشاده شد و بهبود یافت، شاه یکی از خدمتکاران خود را فراخواند و گفت تو انسان نزد من نیاوردی!!و همانا تو شیطانی را نزد من آوردی ، سپس کنیز خود یعنی هاجر را به ساره بخشید.ساره نزد ابراهیم آمد در حالیکه او نماز می گزارد.وی با اشاره ی دست پرسید که چه شده است؟ساره گفت:خداوند مکر و نیرنگ آن کافر یا فاجر را در مقابل وی به وی باز گردانید و هاجر را به خدمت من گمارد.ابوهریره گفته است که او یعنی هاجر مادر شماست ای فرزندان آب آسمان.

حال روایت کتاب شریف کافی را نظاره گر باشیم.مرحوم کلینی نقل می کند که:

 علي بن إبراهيم ، عن أبيه ، وعدة من أصحابنا ، عن سهل بن زياد جميعا ،عن الحسن بن محبوب ، عن إبراهيم بن أبي زياد الكرخي قال : سمعت أبا عبد الله ( عليه السلام ) يقول : .... فتحمل إبراهيم ( عليه السلام ) بماشيته وماله وعمل تابوتا وجعل فيه سارة وشد عليها الاغلاق غيرة منه عليها ومضى حتى خرج من سلطان نمرود وصار إلى سلطان رجلمن القبط يقال له : عرارة فمر بعاشر له  فاعترضه العاشر ليعشر ما معه فلما انتهىإلى العاشر ومعه التابوت ، قال العاشر لإبراهيم ( عليه السلام ) : افتح هذا التابوت حتىنعشر ما فيه ، فقال له إبراهيم ( عليه السلام ) : قل ما شئت فيه من ذهب أو فضة حتى نعطيعشره ولا نفتحه ، قال : فأبى العاشر إلا فتحه ، قال : وغضب إبراهيم ( عليه السلام ) علىفتحه فلما بدت له سارة وكانت موصوفة بالحسن والجمال ، قال له العاشر : ما هذه المرأة منك ؟ قال إبراهيم ( عليه السلام ) : هي حرمتي وابنة خالتي ، فقال له العاشر : فما دعاكإلى أن خبيتها  في هذا التابوت ؟ فقال إبراهيم ( عليه السلام ) : الغيرة عليها أن يراها أحد ،فقال له العاشر : لست أدعك تبرح حتى اعلم الملك حالها وحالك ، قال : فبعث رسولاإلى الملك فأعلمه فبعث الملك رسولا من قبله ليأتوه بالتابوت فأتوا ليذهبوا به فقال لهم إبراهيم ( عليه السلام ) : إني لست أفارق التابوت حتى تفارق روحي جسدي ، فأخبروا الملك بذلك فأرسل الملك أن احملوه والتابوت معه ، فحملوا إبراهيم ( عليه السلام ) والتابوت وجميع ماكان معه حتى أدخل على الملك فقاله له الملك : افتح التابوت ، فقال إبراهيم ( عليه السلام ) : أيهاالملك إن فيه حرمتي وابنة خالتي وأنا مفتد فتحه بجميع ما معي قال : فغضب الملك إبراهيم ( عليه السلام ) على فتحه ، فلما رأى سارة لم يملك حلمه سفهه أن مد يده إليها فأعرض إبراهيم ( عليه السلام ) بوجهه عنها وعنه غيرة منه وقال : اللهم احبس يده عن حرمتي وابنة خالتي ،فلم تصل يده إليها ولم ترجع إليه ، فقال له الملك : إن إلهك الذي فعل بي هذا ؟ فقالله : نعم إن إلهي غيور يكره الحرام وهو الذي حال بينك وبين ما أردت من الحرام فقال له الملك : فادع إلهك يرد علي يدي فإن أجابك فلم أعرض لها ، فقال : إبراهيم( عليه السلام ) : إلهي رد عليه يده ليكف عن حرمتي : قال : فرد الله عز وجل عليه يده فأقبلالملك نحوها ببصره ثم أعاد بيده نحوها فأعرض إبراهيم ( عليه السلام ) عنه بوجهه غيرة منه وقال : اللهم احبس يده عنها ، قال : فيبست يده ولم تصل إليها ، فقال الملك لإبراهيم( عليه السلام ) : إن إلهك لغيور وإنك لغيور فادع إلهك يرد علي يدي فإنه إن فعل لم أعد ،فقال له إبراهيم ( عليه السلام ) : أسأله ذلك على أنك إن عدت لم تسألني أن أسأله ، فقال الملك :نعم ، فقال إبراهيم ( عليه السلام ) : اللهم إن كان صادقا فرد عليه يده ، فرجعت إليه يده فلمارأى ذلك الملك من الغيرة ما رأى ورأي الآية في يده عظم إبراهيم ( عليه السلام ) وهابه وأكرمه واتقاه وقال له : قد أمنت من أن أعرض لها أو لشئ مما معك فانطلق حيث شئت ولكن لي إليك حاجة ، فقال إبراهيم ( عليه السلام ) : ما هي ؟ فقال له : أحب أن تأذن لي أن أخدمهاقبطية عندي جميلة عاقلة تكون لها خادما ، قال : فأذن له إبراهيم ( عليه السلام ) فدعا بها فوهبهالسارة وهي هاجر أم إسماعيل ( عليه السلام ) ، فسار إبراهيم ( عليه السلام ) بجميع ما معه وخرج الملك معه يمشي خلف إبراهيم ( عليه السلام ) إعظاما لإبراهيم ( عليه السلام ) وهيبة له فأوحى الله تبارك وتعالى إلى إبراهيم أن قف ولا تمش قدام الجبار المتسلط ويمشي هو خلفك ولكن اجعلهأمامك وامش خلفه وعظمه وهبه فإنه مسلط ولا بد من إمرة في الأرض برة أو فاجرةفوقف إبراهيم ( عليه السلام ) وقال الملك : امض فإن إلهي أوحى إلي الساعة أن أعظمك وإهابك وأن أقدمك أمامي وأمشي خلفك إجلالا لك ، فقال له الملك : أوحى إليك بهذا ؟فقال له إبراهيم ( عليه السلام ) : نعم ، فقال له الملك : أشهد أن إلهك لرفيق حليم كريم وأنكترغبني في دينك ، قال : وودعه الملك فسار إبراهيم ( عليه السلام ) حتى نزل بأعلى الشاماتوخلف لوط ( عليه السلام ) في أدنى الشامات ، ثم إن إبراهيم ( عليه السلام ) لما أبطا عليه الولد قال لسارة :لو شئت لبعتني هاجر لعل الله أن يرزقنا منها ولدا فيكون لنا خلفا ، فابتاع إبراهيم( عليه السلام ) هاجر من سارة فوقع عليها فولدت إسماعيل ( عليه السلام ) .

الكافي - الشيخ الكليني - ج 8 ص 370 تا 374 ط  دار الكتب الإسلامية - طهران

ابراهيم بن ابى زياد كرخى گويد : شنيدم از امام صادق عليه السّلام كه ميفرمود : .... ابراهيم عليه السّلام رمه و مال خود را برداشت و بخاطر غيرتى كه در بارهء ناموس خود داشت صندوقى بساخت و سارة را در ميان آن نهاد و قفلهاى محكمى بر آن زد و براه افتاد تا از تحت قلمرو حكومت نمرود گذشت و بقلمرو كشور پادشاه ديگرى از قبطيان كه نامش « عرارة » بود وارد شد .در اينجا بگمركچى آن پادشاه برخورد و آن گمركچى خواست ده يك آنچه را ابراهيم عليه السّلام بهمراه خود داشت بعنوان گمرك بگيرد ، و چون بدان صندوق برخورد به ابراهيم عليه السّلام گفت : اين صندوق راباز كن تا ده يك آنچه در آنست بردارم . ابراهيم عليه السّلام فرمود : چنان فرض كن كه اين صندوق پر از طلا و نقره است و ده يك آن را بگير ولى ما آن را باز نخواهيم كرد ، گمركچى امتناع ورزيد و گفت : بناچار بايد باز شود ، و ابراهيم عليه السّلام را وادار كرد تا آن را باز كند ، و چون سارة كه بحسن و جمال موصوف بود از ميان صندوق پديدار گشت ، گمركچى بدو گفت :- اين زن چه نسبتى با تو دارد ؟- اين زن همسر و دختر خالهء من است .- پس چرا در اين صندوق او را پنهان كرده اى ؟- بخاطر آن غيرتى كه نسبت بدو داشتم كه كسى او را نبيند .- من دست از تو باز ندارم تا جريان حال تو و اين زن را بپادشاه گزارش دهم ، و بدنبال اين سخن كسى را بنزد پادشاه فرستاد و جريان را باطلاع او رسانيد ، شاه كسى را فرستاد تا آن صندوق را بنزدش ببردند ابراهيم عليه السّلام فرمود : من تا جان در بدن دارم از اين صندوق جدا نخواهم شد ، اين سخن را بپادشاه رساندند و او دستور داد كه خودش را نيز با صندوق بياورند ، پس ابراهيم عليه السّلام را با صندوق و اموال ديگرى كه داشت حركت دادند و بنزد شاه بردند .پادشاه گفت : در اين صندوق را بگشا ! ابراهيم عليه السّلام فرمود :- اى پادشاه همسر و دختر خالهء من در اين صندوق است و من حاضرم هر چه را دارم بجاى آن بتو بدهم .شاه به زور ابراهيم عليه السّلام را وادار كرد تا آن را باز كند و چون چشمش بسارة افتاد نتوانست خوددارى كند و سفاهتش بر عقل و خردش چيره شد و دست خود را بسوى سارة دراز كرد ، ابراهيم عليه السّلام از آن غيرتى كه داشت روى خود را از آن دو برگرداند ( و سر بآسمان بلند كرده ) گفت : خدايا دست او را از همسر و دختر خالهء من باز دار .دعاى ابراهيم باجابت رسيد و دست شاه خشك شد كه نه بسارة رسيد و نتوانست آن را بسوى خود باز گرداند ، از اين رو بابراهيم عليه السّلام گفت :- راستى خداى تو با من اين چنين كرد ؟فرمود : آرى خداى من غيرتمند است و كار حرام ( و ناشايست ) را خوش ندارد ، و هم او بود كه ميان تو و كار حرامى را كه قصد داشتى انجام دهى حائل گشت ! .شاه - از خداى خويش بخواه تا دست مرا بحال نخست بازگرداند و اگر دعايت را پذيرفت من ديگر متعرض همسرت نخواهم شد .ابراهيم ( بدرگاه خداى تعالى دعا كرده ) گفت : خدايا دستش را برگردان تا از حرم من خوددارى كند . خداى عز و جل دست شاه را بحال اول بازگرداند ، ولى دوباره نگاهى بسارة كرد و ( نتوانست خوددارى كند و ) دستش را براى بار دوم بطرف سارة دراز كرد ، ابراهيم عليه السّلام بخاطر غيرتى كه داشت روى خود را برگردانده گفت : بار الها دستش را از او بازدار . اين بار نيز دست شاه خشك شد و بسارة نرسيد و دوباره به ابراهيم عليه السّلام گفت :- براستى كه خداى تو غيرتمند است ، و خودت هم غيرتمند هستى از خداى خود بخواه كه دست مرا بمن باز گرداند ، و راستى اگر اين كار را كرد من ديگر چنين كارى انجام نخواهم داد .ابراهيم عليه السّلام فرمود : من اين خواهش را از او ميكنم ولى مشروط به اينكه اگر دوباره اين كار را كردى از من نخواهى كه اين دعا را بكنم ! - شاه گفت : آرى بهمين شرط .ابراهيم گفت : خدايا اگر او راست ميگويد دستش را باو بازگردان ، دستش بازگشت .شاه كه چنان مرد غيرتمند و آن معجزه را در مورد دست خود مشاهده كرد ابراهيم عليه السّلام در نظرش مرد بزرگى آمد و هيبت او در دلش افتاد و او را گرامى داشته از او واهمه كرد و بدو گفت :- تو در امانى از اينكه من متعرض اين زن شوم و يا دست بچيزى از آنچه همراه تو است دراز كنم اكنون بهر كجا كه خواهى برو ولى مرا بتو حاجتى است ! ابراهيم عليه السّلام فرمود :- چه حاجتى دارى ؟- دوست دارم بمن اجازه دهى كنيز زيباى خردمندى از قبطيان كه در نزد من است بخدمت اين زن بگمارم .ابراهيم اجازه داد و شاه آن كنيزك را كه همان هاجر مادر اسماعيل ( ع ) بود بسارة بخشيد . ابراهيم هر چه داشت برداشته و براه افتاد ، پادشاه نيز براى احترام ابراهيم ( ع ) و هيبتى كه از او پيدا كرده بود پشت سر ابراهيم پياده براه افتاد ( تا چند قدمى او را بدرقه كند ) .خداى تبارك و تعالى به ابراهيم ( ع ) وحى كرد كه به ايست و پيش روى پادشاه جبارى كه تسلط دارد راه مرو و او را جلو انداز و خود پشت سرش راه برو و او را بزرگ شمار و محترم بدار زيرا او تسلط و قدرت دارد ، و بناچار بايد در روى زمين يك فرمانروائى باشد چه نيكوكار و چه بدكردار . ابراهيم ( ع ) بدستور خداى تعالى ايستاد و بپادشاه گفت : تو پيش برو زيرا خداى من هم اكنون بمن وحى فرمود : كه تو را بزرگ و محترم شمارم و تو را پيش انداخته و بخاطر بزرگداشت تو خودم پشت سرت راه بروم . شاه ( با تعجب ) گفت :- راستى بتو چنين وحى كرده ؟ابراهيم ( ع ) فرمود : آرى .شاه گفت : من گواهى دهم كه خداى تو براستى مهربانى است بزرگوار و بردبار و تو مرا مايلبدين خود كردى . در اين هنگام پادشاه با آن حضرت خداحافظى كرد و ابراهيم براه افتاد تا ببالاهاى شام آمد و لوط را در پائينهاى شام بجاى گذارد .چون مدتى گذشت و ابراهيم ( ع ) اولادى پيدا نكرد بسارة فرمود : خوبست هاجر را بمن بفروشى شايد خداوند از او فرزندى روزى من گرداند كه يادگار ما باشد ! سارة قبول كرد و هاجر را بابراهيم ( ع ) فروخت ، و ابراهيم با هاجر درآميخت و اسماعيل ( ع ) بدنيا آمد .

قسمت دوم ( تحلیل و مقایسه ی روایت شیعه و سنّی):

به وضوح مشاهده شد که عقیده ی شیعه و سنّی در مورد انبیای الهی تا چه میزان با هم فرق دارد و در عقیده ی شیعه ، انبیای الهی و حضرت ابراهیم(ع) دارای چه مقام والایی هستند و در عقیده ی مخالفین مذهب اهل بیت(ع) چه مطالب سخیفی به چشم می خورد.

حال ذیل چند نکته به قیاس عقیده ی شیعه و سنّی در مورد این ماجرا می پردازیم:

نکته ی اوّل( نام باب موجود در صحیح بخاری) :

در صحیح بخاری ، بابی که برای این روایت انتخاب شده است ، به این نام است:

بَابُ إِذَا اسْتُكْرِهَتِ المَرْأَةُ عَلَى الزِّنَا فَلاَ حَدَّ عَلَيْهَا

صحیح البخاری ص 1720 ح6950 ط دار ابن کثیر

باب:اگر زنی به زنا کردن مجبور شود ، حد نمی خورد.

کجای کتب شیعه چنین حرف بی مبنا و توهین آمیزی آمده است ؟! در حالی که بعد از آن هم به صراحت در روایت این جماعت آمده است که حضرت ابراهیم همسرش را نزد پادشاه فرستاد !! یعنی حضرت ابراهیم همسرش را نزد پادشاه برای زنا فرستاد !! العیاذ بالله از این همه توهین و وقاحت.این مطلب در کجای روایت شیعی موجود است ای نواصب؟!

نکته ی دوم(ساره تنها بود یا همراه حضرت ابراهیم؟) :

در روایت آقایان به صراحت آمده است که حضرت ابراهیم ساره را به تنهایی نزد پادشاه فرستاد !! احسنت به این غیرت پیامبر این جماعت !! ولی در کتب شیعه بارها و بارها به خوش غیرت بودن حضرت ابراهیم که مورد تعجّت و تحسین پادشاه نیز قرار گرفت اشاره شده است!!

تنها بودن ساره در روایت مخالفین کاملا مشهود است:

فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ: أَنْ أَرْسِلْ إِلَيَّ بِهَا، فَأَرْسَلَ بِهَا، فَقَامَ إِلَيْهَا

صحیح البخاری ص 1720 ح6950 ط دار ابن کثیر

حضرت ابراهیم نیز ساره را فرستاد ، آن پادشاه به سوی ساره به پا خاست.

و در روایت دوم نیز آمده است:

فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا، فَلَمَّا دَخَلَتْ عَلَيْهِ ذَهَبَ يَتَنَاوَلُهَا بِيَدِهِ

صحیح البخاری ص826 و 827 ح3358 ط دار ابن کثیر

آن ظالم ، به دنبال ساره فرستاد ، وقتی ساره نزد وی رفت ، آن ظالم بر وی دست دراز کرد.

امّا در روایت زیبای مذهب اهل بیت که جای جای آن ستایش غیرت نبی الهیست ، نه تنها این حرف سخیف نیامده است ، بلکه جلوه ی زیبای غیرت و مردانگی سرور ما حضرت ابراهیم مشهود است:

فبعث الملك رسولا من قبله ليأتوه بالتابوت فأتوا ليذهبوا به فقال لهم إبراهيم ( عليه السلام ) : إني لست أفارق التابوت حتى تفارق روحي جسدي ، فأخبروا الملك بذلك فأرسل الملك أن احملوه والتابوت معه ، فحملوا إبراهيم ( عليه السلام ) والتابوت وجميع ماكان معه حتى أدخل على الملك

الكافي - الشيخ الكليني - ج 8 ص 370 تا 374 ط  دار الكتب الإسلامية - طهران

شاه كسى را فرستاد تا آن صندوق را به نزدش ببرد ابراهيم عليه السّلام فرمود : من تا جان در بدن دارم از اين صندوق جدا نخواهم شد ، اين سخن را به پادشاه رساندند و او دستور داد كه خودش را نيز با صندوق بياورند ، پس ابراهيم عليه السّلام را با صندوق و اموال ديگرى كه داشت حركت دادند و به نزد شاه بردند .

می بینیم که به چه زیبایی به غیرت این نبی الهی اشاره شده است که ناموس خود را بازیچه ی دست کفار نمی نماید ولی در روایت مخالفین به صراحت پیامبر الهی ناموس خویش را دودستی در اختیار کفار قرار می دهد.مبارکتان باشد این پیامبرتان!!

نکته ی سوم(پیامبر شما ساره است یا ابراهیم؟) :

در روایت نواصب چهره ی حضرت ابراهیم شبیه مردان ترسو و بی غیرتی می باشد که همسرشان را براحتی بازیچه ی دیگران می کنند.و ساره فردیست قهرمان و مستجاب الدعوه !! پیامبر شما ساره است یا ابراهیم ؟! چگونه قبول می کنید که چهره ی حضرت ابراهیم تا این حد دون و حقیر شود و بجای وی ساره قهرمان داستانهای پوشالی کیسه ی ابوهریره بشود؟!فرق میان دو مذهب را ببینید.

در روایت مخالفین آمده است که :

فَقَامَتْ تَوَضَّأُ وَتُصَلِّي، فَقَالَتْ: اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتُ آمَنْتُ بِكَ وَبِرَسُولِكَ، فَلاَ تُسَلِّطْ عَلَيَّ الكَافِرَ، فَغُطَّ حَتَّى رَكَضَ بِرِجْلِهِ "

صحیح البخاری ص 1720 ح6950 ط دار ابن کثیر

و ساره ایستاد و وضو گرفت و نماز خواند و گفت: خداوندا ، اگر من به تو و رسولت ایمان آوردم ، پس این کافر را بر من چیره مگردان ، بنابراین پادشاه دچار تشنج شد و تا آنکه پایش لرزید.

و در روایت دوم آمده است که:

فَلَمَّا دَخَلَتْ عَلَيْهِ ذَهَبَ يَتَنَاوَلُهَا بِيَدِهِ، فَأُخِذَ، فَقَالَ: ادْعِي اللهَ لِي، وَلاَ أَضُرُّكِ، فَدَعَتِ اللهَ، فَأُطْلِقَ، ثُمَّ تَنَاوَلَهَا الثَّانِيَةَ، فَأُخِذَ مِثْلَهَا أَوْ أَشَدَّ، فَقَالَ: ادْعِي اللهَ لِي، وَلاَ أَضُرُّكِ، فَدَعَتْ، فَأُطْلِقَ

صحیح البخاری ص826 و 827 ح3358 ط دار ابن کثیر

وقتی ساره نزد وی رفت ، آن ظالم بر وی دست دراز کرد،دستش بازداشته شد و عاجز ماند.وی به ساره گفت : در حق من به خداوند دعا کن و به تو زیان نمیرسانم.وی خداوند را دعا کرد و دست وی گشاده شد و بهبود یافت ، وی بار دوم کوشید که ساره را بگیرد که باز هم از وی بازداشته شد و حتی بدتر از دفعه ی قبل شد.وی به ساره گفت:در حق من دعا کن و به تو زیانی نمی رسانم.ساره به خداوند دعا کرد و دست وی گشاده شد و بهبود یافت.

حال می بینیم که استناد نواصب به انتهای روایت بسیار مضحک است !! انتها و ابتدا و هیچ جای این روایت تطهیری برای چهره ی زشت حضرت ابراهیم در کتب این جماعت ندارد !! بلکه صرفا ساره دعایی می کند و آن اتفاق می افتد ، امّا حضرت ابراهیم همان شخص عجیب و غریب سابق است!! ولی در کتب شیعه و در مذهب زیبای اهل بیت ، داستان بدینگونه نیست ، شیعه شان و منزلت انبیای الهی را تا این حد پایین نمی آورد بلکه عقاید شیعه پاک است از این نوع اتهامات جعلیِ کیسه ی ابوهریره. به روایت شیعی دقت نمایید:

فأعرض إبراهيم ( عليه السلام ) بوجهه عنها وعنه غيرة منه وقال : اللهم احبس يده عن حرمتي وابنة خالتي ،فلم تصل يده إليها ولم ترجع إليه ، فقال له الملك : إن إلهك الذي فعل بي هذا ؟ فقالله : نعم إن إلهي غيور يكره الحرام وهو الذي حال بينك وبين ما أردت من الحرام فقال له الملك : فادع إلهك يرد علي يدي فإن أجابك فلم أعرض لها ، فقال : إبراهيم( عليه السلام ) : إلهي رد عليه يده ليكف عن حرمتي : قال : فرد الله عز وجل عليه يده فأقبلالملك نحوها ببصره ثم أعاد بيده نحوها فأعرض إبراهيم ( عليه السلام ) عنه بوجهه غيرة منه وقال : اللهم احبس يده عنها ، قال : فيبست يده ولم تصل إليها ، فقال الملك لإبراهيم( عليه السلام ) : إن إلهك لغيور وإنك لغيور فادع إلهك يرد علي يدي فإنه إن فعل لم أعد ،فقال له إبراهيم ( عليه السلام ) : أسأله ذلك على أنك إن عدت لم تسألني أن أسأله ، فقال الملك :نعم ، فقال إبراهيم ( عليه السلام ) : اللهم إن كان صادقا فرد عليه يده ، فرجعت إليه يده

الكافي - الشيخ الكليني - ج 8 ص 370 تا 374 ط  دار الكتب الإسلامية - طهران

ابراهيم عليه السّلام از آن غيرتى كه داشت روى خود را از آن دو برگرداند ( و سر بآسمان بلند كرده ) گفت : خدايا دست او را از همسر و دختر خالهء من باز دار .دعاى ابراهيم باجابت رسيد و دست شاه خشك شد كه نه بسارة رسيد و نتوانست آن را بسوى خود باز گرداند ، از اين رو بابراهيم عليه السّلام گفت :- راستى خداى تو با من اين چنين كرد ؟فرمود : آرى خداى من غيرتمند است و كار حرام ( و ناشايست ) را خوش ندارد ، و هم او بود كه ميان تو و كار حرامى را كه قصد داشتى انجام دهى حائل گشت ! .شاه - از خداى خويش بخواه تا دست مرا بحال نخست بازگرداند و اگر دعايت را پذيرفت من ديگر متعرض همسرت نخواهم شد .ابراهيم ( بدرگاه خداى تعالى دعا كرده ) گفت : خدايا دستش را برگردان تا از حرم من خوددارى كند . خداى عز و جل دست شاه را بحال اول بازگرداند ، ولى دوباره نگاهى بسارة كرد و ( نتوانست خوددارى كند و ) دستش را براى بار دوم بطرف سارة دراز كرد ، ابراهيم عليه السّلام بخاطر غيرتى كه داشت روى خود را برگردانده گفت : بار الها دستش را از او بازدار . اين بار نيز دست شاه خشك شد و بسارة نرسيد و دوباره به ابراهيم عليه السّلام گفت :- براستى كه خداى تو غيرتمند است ، و خودت هم غيرتمند هستى از خداى خود بخواه كه دست مرا بمن باز گرداند ، و راستى اگر اين كار را كرد من ديگر چنين كارى انجام نخواهم داد .ابراهيم عليه السّلام فرمود : من اين خواهش را از او ميكنم ولى مشروط به اينكه اگر دوباره اين كار را كردى از من نخواهى كه اين دعا را بكنم ! - شاه گفت : آرى بهمين شرط .ابراهيم گفت : خدايا اگر او راست ميگويد دستش را باو بازگردان ، دستش بازگشت .

چگونه ناصبی جرئت می کند که این دو روایت را مانند هم بداند؟! خنده دار است که بخواهیم این دو شخص یعنی ابراهیم کتب مخالفین و حضرت ابراهیم با غیرت کتب شیعه را یکسان بپنداریم!! حضرت ابراهیمی که خمودگی ندارد و خودش محکم تا آخرین لحظه از حریم خانواده اش دفاع می نماید.در روایت شیعی هیچ طعنی به حضرت ابراهیم وارد نیست و بلکه ایشان قهرمان داستانند ولی در روایت مخالفین شیعه ، حضرت ابراهیم صرفا ناموسش را دودستی تقدیم دیگران می کند و این ساره است که به خداوند روی می آورد نه حضرت ابراهیم!!

نکته ی چهارم(حضرت ابراهیم در روایت اهل سنّت دروغگوست!!) :

در روایت مخالفین به صراحت آمده است که حضرت ابراهیم دروغ گفته است و این دروغ از آن دسته دروغ هایش که برای خداست نبوده است!!

لَمْ يَكْذِبْ إِبْرَاهِيمُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلاَّ ثَلاَثَ كَذَبَاتٍ، ثِنْتَيْنِ مِنْهُنَّ فِي ذَاتِ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ

صحیح البخاری ص826 و 827 ح3358 ط دار ابن کثیر

حضرت ابراهیم به جز سه بار ، دروغ نگفته است ، از این سه دروغ دوتای آنها را به امر خداوند گفته است.

در کجای کتب شیعه چنین موهنی وجود دارد که حضرت ابراهیم سه بار دروغ بگوید و تازه یکی از آنها هم برای خدا نباشد.در کجای کتب شیعه چنین چیزی موجود است؟!توریه های پیامبر الهی را به نام دروغ معرفی نموده اند و تازه دروغی نیز برای غیر خدا به پیامبر الهی نسبت می دهند!! احسنت بر شما با این پیامبرتان!!

نکته ی پنجم(خواهر یا همسر؟!) :

در روایت مخالفین شیعه ، حضرت ابراهیمی که در اوج مظلومیت ترسیم شده است ، ساره را خواهر خود معرفی می کند تا جان سالم به در ببرد و آن پادشاه نفهمد که ایشان همسر ساره هستند و آسیبی به ایشان برسانند و آن پادشاه کارش را با ساره انجام دهد و حضرت ابراهیم هم خوش و خرّم به زندگی سراسر غیرت(!) خود ادامه بدهد!!در روایت مخالفین آمده است که حضرت ابراهیم فرمود:

وَإِنَّ هَذَا سَأَلَنِي عَنْكِ، فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّكِ أُخْتِي، فَلاَ تُكَذِّبِينِي

صحیح البخاری ص826 و 827 ح3358 ط دار ابن کثیر

و همانا این قاصد از من سوال کرد و اورا گفتم که تو خواهر منی.پس مرا دروغگو نکنی.

در حالیکه چنین چیزی در روایت شیعی نیست و ناصبی با اوج وقاحت و کذاب بودن این دو روایت را با یکدیگر مساوی قرار داده است!! در روایت شیعی نه تنها این عمل ننگین نیست ، بلکه دقیقا بر عکس آن است و حضرت ابراهیم در مواضع مختلف تصریح می کند که او همسر و دخترخاله ی من است!!در روایت شیعی آمده است که:

قال له العاشر : ما هذه المرأة منك ؟ قال إبراهيم ( عليه السلام ) : هي حرمتي وابنة خالتي

الكافي - الشيخ الكليني - ج 8 ص 370 تا 374 ط  دار الكتب الإسلامية - طهران

گمركچى بدو گفت :- اين زن چه نسبتى با تو دارد ؟حضرت ابراهیم فرمود: اين زن همسر و دختر خاله ی من است .

و همینطور آمده است که:

فقاله له الملك : افتح التابوت ، فقال إبراهيم ( عليه السلام ) : أيهاالملك إن فيه حرمتي وابنة خالتي

الكافي - الشيخ الكليني - ج 8 ص 370 تا 374 ط  دار الكتب الإسلامية - طهران

پادشاه گفت : در اين صندوق را بگشا ! ابراهيم عليه السّلام فرمود :- اى پادشاه همسر و دختر خالهء من در اين صندوق است.

و آمده است که:

فأعرض إبراهيم ( عليه السلام ) بوجهه عنها وعنه غيرة منه وقال : اللهم احبس يده عن حرمتي وابنة خالتي

الكافي - الشيخ الكليني - ج 8 ص 370 تا 374 ط  دار الكتب الإسلامية - طهران

ابراهيم عليه السّلام از آن غيرتى كه داشت روى خود را از آن دو برگرداند ( و سر بآسمان بلند كرده ) گفت : خدايا دست او را از همسر و دختر خاله ی من باز دار .

حال چگونه ناصبی این روایت را مانند روایت موجود در کیسه ی ابوهریره می داند؟! آیا عقلش سر جایش است که این جلوه ی تکریم حضرت ابراهیم را با آن خمودگی و بی غیرتی ساختگی موجود در کیسه ی ابوهریره یکی می کند؟!

نکته ی ششم( اشاره ی مکرر به غیرت حضرت ابراهیم) :

در روایت شریف کتب شیعه ، در سراسر روایت حرف از غیرت و شهامت و والا بودن حضرت ابراهیم است ولی در کتب مخالفین ، چیزی نیست جز اینکه حضرت ابراهیم همسرش را جای خواهرش به دست کفّار میسپارد آن هم همسری که صحبت از حسن جمال و زیبایی اوست و حضرت ابراهیم هم خودش را برادر او معرفی می کند و اسم باب هم در مورد زنای اجباریست و هیچ چیزی در روایت مخالفین موجود نیست مگر سپرده شدن ساره برای عمل زنا!!

به غیرت حضرت ابراهیم در روایت شیعی توجّه نمایید:

فتحمل إبراهيم ( عليه السلام ) بماشيته وماله وعمل تابوتا وجعل فيه سارة وشد عليها الاغلاق غيرة منه عليها ومضى

الكافي - الشيخ الكليني - ج 8 ص 370 تا 374 ط  دار الكتب الإسلامية - طهران

ابراهيم عليه السّلام رمه و مال خود را برداشت و بخاطر غيرتى كه در بارهء ناموس خود داشت صندوقى بساخت و سارة را در ميان آن نهاد و قفلهاى محكمى بر آن زد و براه افتاد

در موضع دیگر نیز آمده است که ایشان حاضر شد قیمتی بالا بپردازد که حتّی درب تابوت هم باز نشود:

فقال له إبراهيم ( عليه السلام ) : قل ما شئت فيه من ذهب أو فضة حتى نعطيعشره ولا نفتحه

الكافي - الشيخ الكليني - ج 8 ص 370 تا 374 ط  دار الكتب الإسلامية - طهران

ابراهيم عليه السّلام فرمود : چنان فرض كن كه اين صندوق پر از طلا و نقره است و ده يك آن را بگير ولى ما آن را باز نخواهيم كرد

و از تاکید بر این غیرت هیچ هراسی ندارد:

ما هذه المرأة منك ؟ قال إبراهيم ( عليه السلام ) : هي حرمتي وابنة خالتي ، فقال له العاشر : فما دعاكإلى أن خبيتها  في هذا التابوت ؟ فقال إبراهيم ( عليه السلام ) : الغيرة عليها أن يراها أحد

الكافي - الشيخ الكليني - ج 8 ص 370 تا 374 ط  دار الكتب الإسلامية - طهران

گمركچى بدو گفت :- اين زن چه نسبتى با تو دارد ؟- اين زن همسر و دختر خالهء من است .- پس چرا در اين صندوق او را پنهان كرده اى ؟- بخاطر آن غيرتى كه نسبت بدو داشتم كه كسى او را نبيند .

و از جان دادن در راه همراهی و دفاع از ناموسش هراسی ندارد:

فبعث الملك رسولا من قبله ليأتوه بالتابوت فأتوا ليذهبوا به فقال لهم إبراهيم ( عليه السلام ) : إني لست أفارق التابوت حتى تفارق روحي جسدي ، فأخبروا الملك بذلك فأرسل الملك أن احملوه والتابوت معه ، فحملوا إبراهيم ( عليه السلام ) والتابوت وجميع ماكان معه حتى أدخل على الملك

الكافي - الشيخ الكليني - ج 8 ص 370 تا 374 ط  دار الكتب الإسلامية - طهران

شاه كسى را فرستاد تا آن صندوق را بنزدش ببردند ابراهيم عليه السّلام فرمود : من تا جان در بدن دارم از اين صندوق جدا نخواهم شد ، اين سخن را به پادشاه رساندند و او دستور داد كه خودش را نيز با صندوق بياورند ، پس ابراهيم عليه السّلام را با صندوق و اموال ديگرى كه داشت حركت دادند و بنزد شاه بردند .

جهت مطالعه ادامه مقاله فایل پی دی اف ضمیمه را دانلود بفرمایید

0
ديدگاه